Biri Ana Biri Yâr Ne Yapsaydı Bahtiyâr 1 / Öykü Şiir

Aylardan Ağustos’tu, yakıcı güneş vardı

Pancar tarlasındaydı, çalışmakta ırgatlar

Sancı tuttu Nigâr’ı, duâ edip yalvardı

Irgatların sesine karışmıştı feryatlar

İşte böyle bir günde, eyledi feryat figân

O pancar tarlasında, oğlu geldi dünyaya

Koşuşturdu insanlar, bulamadılar dermân

Nigâr ana sevindi, gerçek olan hülyaya

Uyanmıştı bir gece, kabus görüp rüyâda

Irgat dolu traktör, devrildi yürek yakar

Yitirmişti Haydar’ı, yalnız kaldı dünyada

Çalışmak zorundaydı, yoksa ona kim bakar

İsteyenleri oldu, hâmileydi o zaman

Tarlada doğan oğlu, adı kondu Bahtiyâr

Ne çok çileler çekti, hayat vermedi aman

Daha çok gençti yaşı, hissetse de ihtiyar

Geçti zaman büyüdü, Bahtiyâr delikanlı

Gülizâr’a tutkundu, herkes bilir, aşikâr

Askerden de dönmüştü, sevecen, heyecanlı

Elde yok avuçta yok, olmadı hiç isyankâr

Ağanın oğlunun da onda var iken gözü

Varlıklı ailenin, kızı idi Gülizâr

Nasıl isteyecekti, nasıl kesecek sözü

Bahtiyar’ın bahtına, esecekti bir rüzgâr

Gülizâr’ın babası, bir kaç düşmanı vardı

Tarlasında yanyana çalışırken Bahtiyâr

Tesadüf işte bu ya, hayatını kurtardı

Kurşun onu sıyırdı, kazanmıştı itibâr

Hiç tereddüt etmedi, istedi verdi kızı

İmkansız olsa bile, gerçek oldu rüyâlar

Sevdiğine kavuştu, dindi yürekte sızı

Yaradan’a şükretti, şükür dedi Bahtiyâr

( Birinci Bölümün Sonu )

Türkmenoğlu (Şükrü Atay)