Akıl Tutulması

Yine düşünceler sardı dört bir yanı

Aklımın aydınlığına zifir çalıyor gece

Karanlığa durup bir mum yakmışım

Zihnimde büyüdükçe büyüyen gölgeler

Aklımın duvarında karışan, siluetler

Gözüm seçemiyor nerede aslım nerede gölgem

Aydınlıkta karanlığa bir yol tutmuşum

İkisinin arasına nifak sokan sanki ben olmuşum

Yalnızlığın ürpertisi gelir bir anda

Çocuk kesilirim oturup mazide kendimi ararım

Geçen zaman mıdır yoksa bir ömür müdür bilinmez

Çok küçük bir acı! Kalan ömrü geçirmez...

Cevabını bulmaya çalıştığım, ikilemler

Kısır döngüye girmiş sorularını bekler

Zamana yenik düştü, silinmeye yüz tutan izler

Ezelden buyana dost olan iki düşmanmış meğer

Daldığın derinlerde kendini ararsan eğer

Senden eser yok bırak düşünme yeter!

Bırak! Götürdüğün yerde, kendisi arayan sever

Kendini ararken sende hayat bulmaya değer...