Belki
yaşıyorum
sensizlikle doğan güneşe sırtımı dayıyarak
ve yaşanmışlıgına inat gülerek yaşıyorum
biliyorum
beni sevmedigini,bir oyun oldugunu
sıkılmışlığını,caresizliğini biliyorum
anlıyorum
arkana bakmadan gidişini,sahte gülüşünü
özlemiş gibi görünen gözlerini anlıyorum
ve düşünüyorum
sebebini neden? diyemedigimi
niye gidiyorsun diyemedigimi
Geri istiyorum
seni değil kaybettigim günlerimi
gözyaşlarımı,
hayallerimi,
özlemimi,
en önemlisi kırılan kalbimi istiyorum
Şimdi acıyorum
kendime değil,kendi nefsine yenik geldiğine
her gece pişman olacagına
her gün,
her saat, bir daha ölecegine acıyorum
haykırıyorum şimdi
Sessizce,kimsenin duyamayacagı fakat herkesin bildiği
sensizlige haykırıyorum.
caresizliğine yada
caresizliğime,
inanışıma,
ihanetine,
Bildiğim halde hala "SENİ SEVİYORUM" diye bildigime haykırıyorum.
Ve ölüyorum
bu bir gercek sensizliğe ölüyorum
senin için ölüyorum
hani bir gün olurda aklına gelirsem
"biri"vardı dersin ilk defa biri benim için öldü dersin
belki sevinirsin,
belki üzülürsün,
ama bilirsin sevildigini,gelemeyecegimi
Belki gelirsin
bilmiyorum belki sende gelirsin yanıma
sen belkilerle kurulası bir cümlesin
ben seni hep belkilerle kurdum
ve
belkilerle bitiriyorum,
belki bir gün benim gibi ölesin