Bilim

Akşam oluyor Cambridge'te

Kayıp giden sulardan taşan

Kızıllar, lacivertler yok ediyor kirli maviyi

Güneş batarken ördekler

Akşam safasına çıkmıştı

Ne dünya umurlarındaydı

Ne düşüncelerimdeki bir kırıntı

Daldım gidiyorum sekiz yüzyıl öncesine

Bir ayağı nehrin içindeydi evimin

Yosunlanmış; yeşil mi desem, siyah mı kayalar

Güneş doğuyor, pencereler kıpkızıl

Yeşil çimenlerin orta yerinde bir kadın

Sandalında kürek çekiyor

Bana doğru okulundan

Geldi, geldi, geldi; nehre düştü ve çıplaktı

Atladım penceremden kanayan nehre

Daldım, daldım, daldım: Yok, yok, yok

Sonsuz düşüncelerimin bir yerinde bir kırıntı

Dünyalar kadar büyük sevdalardı

Hâlâ arıyorum tarıyorum yok, yok

Nereye gitti bu kadın, üstelik çıplak

Sekiz yüzyıl sonra güreşiyoruz şimdi

Gün ortasında çimenlerin üstünde

Rahminin derinliklerinde çırılçıplak

Kocaman bir dünya, sırılsıklam yer ve gök

Kimdi, bir adam, bir başka yerde

Bana dayanacağım bir yer gösterin, diyordu

Hani, oynatacakmış ya dünyayı yerinden

Cahillik işte

Biz çoktan elense çektik

Kündeye getirdim, sevişiyoruz şimdi bilimle

Düşüncelerimin dünyalardan büyük kırıntılarında

O kadın; ama ben çıplağım sekiz yüzyıldır, dedi

Başka nasıl aydınlatacaktın Cambridge'i dedim

Güldü, sen seninkilere bak dedi ve ağladım.

Erkan Yukarıoğlu

Cambridge, 18 Aralık 2005

Kaynak: "Kırmızı Değirmen" Şiirler, Cinius Yayınları.