Buruk Özlem

Sen hep bahardın ,

gözyaşlarınla ağaçlara bakardın.

Mavi çalardın gökyüzünden ,

dudaklarına düşerdi ufkun ahengi.

Onulmaz bir aşk konardı yüreğin içre

Zamanı beklerdin bir gelin gibi

kimsesiz bir ruh takip ederdi sessizce gölgeni.

Sana özlem içerisinde kıyıları yıkardı mehtap

Hep yol ayırımında açan bir çiçektin

Ayaklarına şehrin ışıkları düşerdi..

Güz gelirdi mevsimler otağın olurdu.

Düşen sarı yapraklardı geciken mektupların.

Sevgiye susamış bir pınar olup akardın hep

Yüreği yanık olanlar yanıbaşında ayrı bir alem yaşardı.

Yıldızlar takılırdı son kalan dizelerin mısralarına.

Sevincimiz muştulu dağ sunardı kadim dostlarımıza

Ay düşerdi ocağımıza bayram olurdu..

2006/İstanbul