Büyümemiş Bir Çocuktum Ben..

Büyümemiş bir çocuktum ben

Kirli kaldırımlarda top koşturan

Hayalleri büyük adam.

Büyüdük..

Zaman değişti,

İnsanlar değişti

Bizde değiştik.

Doğruluk dediler ilk önce

Ateş'i öğrettiler yandıktan sonra,

Su'yu serptiktiler sonra.

Üşüyen insanları gördüm

Ayaklarında bir çuval parçasıyla ısınmaya çalışan

Yorgun yüzler gördüm

Çok şeye sahip mutlu olmayan

Anneler,Babalar,nineler gördüm

Bir çok şey söylediler

Lügatta bulunmayan kırık dökük hazinelerde

Deniz gördük,yeşili;doğayı

Anladık ki!!..

Kaybetmeden anlaşılmayan değerlere

Kıymet vermedik.

Yanık çalan tulumun navındaki ezgiyi

Sazın tellerindeki hasreti

Kemençedeki dertleri

Davuldaki tokmağın acısını bilemedik..

Büyüdük işte..

Çocuklar büyüdü,

Babalar büyüdü,

Ağaçlar büyüdü..

Zaman bir türlü değişmedi..

Anladık ki..

İçimizdeki çocukda büyümemiş bir yoksul;

Hayat zenginliğinde.

Aşk dediler,o,bu,şu

Bilemedik ki..

Sevmek neydi,yada aşk

Yaşamadan bilemedik.

Seher türküsü tütmüş dudaklarımızın,

Karadenizin yağmurunda susan şehirlerin;Işıklarında anladık biz yalnızlığımızı

Aşk dediler;

Sevmek dediler,denedik

Bir,iki,üç olmuyor

Kaybetmeler başladı sürgünlerde

Ve hırçın bir dalga alıp götürdü herşeyi

Büyüyen kalmamıştı işte..

Hala küçük bir çocuğun hayalleri gibi değişmeyen dünya'ya inanmak kalıyor geriye.

Küçük dünyanın isimsiz hayalleri ile

Aşk-ı hayal kahvensinde