Cadde de Şehir

Ve balkondan sokağa bir bakış...

Büyüyen çimento, taş, demir geometrisi.

Yağmurlu bir hava,

müthiş bir kalabalık

Bir insanla görüşmesi lazımdır.

Bir hayal alemine dalması lazımdır.

Bir el sıkması lazımdır.

Bir kitapçıda kitap koklaması lazımdır.

Ve katılaşmış yüreğin yumuşayışı.

Bitmeye yüz tutmuş güne her şeyini vermiş bir kadının muntazam kıyafetini şehvetle seyredenler.

Bir köprüde durup suyun rengine dalmak. İnsanların yüzünden, elbisesinden önyargının haritasını çizenler.

"Belki bu insan aptes bile dökmüyordur. Belki bu güzel kız ter bile kokmuyordur.

Ya bu kız da işinden evine yorgun dönünce çoraplarını kokluyorsa."

İnsan kafasındaki bir fantaziye boyun eğmemeli.

Aslında şehirde yaşamamalı,

köylere gitmeli.

Merhametlere sığınmalı.

Dağlarda yatmalı,

suya eğilerek dudaklarıyla su içmeli.

Bir şefkat elinin değdiği ekmekten yemeli.

Bir hamal görünce soluk almayı öğrenmeli.

Bir fakir görünce bana ne işin o kısmından dememeli.

Gökyüzüne hayretle bakmalı.

Uzayın, rengin, sesin farkında olmalı.

Ezan ve çan seslerinin birbirine karıştığı bir şehri dünyanın en mutlu yeri olarak görmeli.

İnsan ufka bakmalı. İncil de okumalı

Ve insan sevmeli.

...

29.04.2024