Doğa En Büyük Öğretmen Olmalı

Piyanist böyle vurunca notalara yüreğim sızlar

İçim ağlar; tuşların beyazında var sanki acılar

Dünya demir,çeliğe kalacak belki de ; ağlıyorum

Şimdiden bize hepsi karşı çıkıyor ;dağılıyorum...

İnsan dediğin ne ki ?: ten ,can ,ruh , ve pek bilinmeyen

Kırk yıllık hatırı olan kahve bile yerle bir , bir gün

Ölmeyecek şu minik fincan,bedenim can çekişirken

Plastik kalır binlerce yıl; bir daha yıkılıyorum...

Oysa nerede insanın bakiliği;nerde kalıyor?

Ağlasam yine gözyaşım kurur bu yerde kayıp gider

Buharlaşıp karışacak belki de yağmura: şansı var

Soralım , düşünelim dereler ,çaylar neye ağlıyor?

Ey bulut sana karışmamış gözyaşı var mı? Söyle tek !

Ya bu kırık dökük insanlık ?Sana ulaşmak için hep

Uçurtmaları salacak mı kucağına?,ne dersin ?

Piyanist vurma notalara vurma gençliğim ağlıyor...

Beyin yerine bilgisayar,söyleyin nesi yar nesi yar ?

Komşu yerine sanal alem; nereye gitmiş elalem?

Farenin yerine bile maus , sus piyanist sus...fen mi?

Hafıza mı onu da ettiler suspus,yitti anılar...

İşte , huzuru bulmak ne zor,ne muammalı ne korkunç

Yine çaldı müziğini doğa ve ağladı bir deve,

Yavrusunu emdirdi sonra: İnsan evladı ne yaptı ?

Böyle şey görmedim: doğa en büyük öğretmen olmalı

Vurma notalara piyanist vurma böyle notalara

Doğa en büyük öğretmen olmalı ;anlatan ölümü ,yaşamı:

Bir zamanlar yaşayan insanlığı...

30.01.2012- saat:19:18