Gitmeli Yâr
Alıp bu şehri gitmeli yâr,
Uzaklara gitmeli,
Belki bir dağın başına,
Belki bilinmeyen bir yerin dışına,
Kuşlar olmalı orada,puştlar değil,
Sevgi olmalı orada,içi kinden kararmış insanlar değil,
Hem dostlar olmalı orada,yağmacılar hiç değil.
Sevişmeli orada doğa ile,
Bulutlara selam vermeli,alçak uçan bulutlara,
Yağmurların kanayan memelerinden öpmeli doya doya,
Akan sulara yüz sürmeli,eski günlerdeki gibi,
Sen benim olmalısın,sensiz ben olmamalı,
Yaralarımızı sarmalı aşk macunu ile,
Çocuklar uçurtma uçurmalı,umutlarımızdan esen yelleri ile.
Güneş’bağırmalı:Özgürlük kaç para,
Gitmeli buralardan yâr,gitmeli.
Şehrin kuru ayazı öldürecek bizi,
Bitkin,yorgun insanlar üzmesin bizi,
Unuttum söylemeye güvercinleri de almalı,
Bu sanal insanlar öldürmemeli bizi,
Sırtımıza alıp bu şehri gitmeli,
Ve geriye asla dönmemeli,
Anla beni yâr,
Sev beni yâr,
Gitmeli,bu şehirden,gitmeli...
Binkılıç:Uhr:12:55
21/01/2025
Bu anlamlı, duygusal şiiri tebrik ederim Hüseyin Hocam. Gayet aktı gitti şiir. Bazen insanın alıp başını buralardan gidesi geliyor. Kalemin daima yazsın. Sağlıcakla esen kal hocam.