Güzgün

bana kâğıttan bir düş bıraktı Eylül

katlayıp cebime soktuğum hapşıran mızıka

çalınan zamanı yerine koymak istedim olmadı

resimleri bir yığın kuş ile teyellemek

acının ziline asmak fesleğen yapraklarını

söylesem ne dersiniz uğultular bahçesi

önünden geçiyor gözlerinizdeki avlunun

kuşları sevdiğimi bilin kuşlar ki ılıman bir öyküdür

ayaklarıyla dokunurlar her şeylerin fotoğrafına

evlerin içindeki birkaç mimozaya

ve evsizliğine soğuyan küçük ellerin

kalabalıklar sadece süstür tekil şehirlere

tozlarıdır sokaklarda zamanın süpürdüğü

ama hayat koskoca bir karnaval

yalnızlık ağız dalaşı iki çocuğun

titreyen bir kar haberi yaşam bültenlerinde

şimdi griden olma ellerim sizin olsun siz beyazsınız

bir apartman boşluğusunuz gözlemlerimde

felaket tellalları geceleri mi çıkar hep

bir depremi en güzel çocuklar mı karşılar

ellerim bir çiçektir aslında bilseniz

nasıl saksısında gıdıklarım annemi

sahi nerede dünden kalan o fotoğraf

babamı sorsanız babam bir civan perçemi

evler yürüdü üstüme gördünüz değil mi

balkonlar pencereler ve düşünceli güz ağaçları

kâbusuma rüzgâr diken bir karartma gecesi

ah kime yansam ayağı topal bir yangın çizilir defterlere

en suskun harf olur çenebaz bir şiirde ??ğ''

ölülerden şehirler inşa edilen mecburi güzergâh

atların fısıldadığı tek b/ölümlük buz kokulu dizi

sözcükler kursağa kurulan yalınayak çadırlardır bazen

bazen en yüksek umutları gösterir iki çocuğun gülüşmesi

zamanın fiziki haritasında büyüyüp küçülür hayat

hayatı en güzel çocuklar karşılar

Mor Taka/ Kış 2012- Sayı 17