Hüzün Dolu Akşamlar

Kaybolan zamanların şahidiydi takvimler,

Şimdi kim yanar bana, şimdi beni kim dinler?

Yalnızların üstüne yıkılıyordu damlar,

Yaşanıyor sessizce hüzün dolu akşamlar.

Doğmak bilmezdi güneş, olmak bilmezdi sabah;

Dillerde mahzun eyvah, gönüllerde derin; ah!

Yollarda beklenenler yollara çıkmadılar;

Elemle bekleyenler, elemden bıkmadılar.

Ne yüze vurdu ışık, ne güne döndü gece;

Yakarışlar döküldü dillerden hece hece.

Ne duyan oldu yazık, ne uyan oldu sese;

Boğum boğum dizildi kelimeler kafese.

Her gece tekrarlanır tükenmeyen bu masal;

Ne farzdır bu yaşanan, ne ayet gibi kutsal..

Kaybolan zamanlara şahit olur takvimler,

Kimler düşer geceye, kuşanır daha kimler?

Gariplerin üstüne yıkılacak bu damlar;

Yaşanacak sessizce hüzün dolu akşamlar..