Kelepir Bir Hayat İçin

fırtınada kalan tekneler

dalga kıranların adını sen koydular

çünkü deryada her yön sana doğrudur

ben ise kırılgan kalbimi

ufukta giden bir gemiye bıraktım

giderken uzun uzun ardından baktım

aşk yok da diyebilirdim aslında

varlığını tanımasaydım

sen de kutlu bir doğumu

hak ediyorsun aslında efendim

lakin benim yüreğim

yalnızca Ahmedimizin

bulutlar yere inince

bir panik havasıyla baktığım

her pencerede ölüler görüyorum

bıraksalar sana doğru koşacak

kırk küpün içinde kırk kırılgan adam

kirpiklerinin ölüsü bunlar

hayatımsa benden çok öncelerine ait

eskiyen bir zaman yolculuğu

olsa olsa usulsüzce yazılmış anı defterinde

unutulan kelamlardan ibarettir

kırılan kalemlerin beddualarına muhatabım

dökülen mürekkeplerin ahı vurdu beni

yoksul bir kulübeyim şimdilerde

limandan az uzakta balık kafası yiyen

kediler kadar mesudum aslında

bazen martı çığlıkları kadar münzevi

adımlarımdan korkuyorum bu sıra

bu kadar ses fazla bana bu kadar tuz

ekmek su fazla fazla bu mutsuzluk