Körebe Yalnızlığı

Şenlenirken göğünde mavi kanatlı uçurtmalar

top sektirmeliydin toprağın dizinde

çırpındıkça serçe yüreğinde umut

sevinçle köpürmeliydi deniz ayak uçlarında

bilemediler...

Saçlarını tararken ıslak yüzlü mevsim

dilsiz şefkatlerin korkusunu unutmalıydın

annenin kirpikleri geleceğini işlerken

bahar yüzünde koşmalıydı lâle sümbül saçarak

cemre kokulu yüreğine kırağı düşmemeliydi

anlamadılar...

Üşürken güneş dermansız ellerinde

körebe yalnızlığını uyuttun her dem

gecenin zehrinde dillenirken yokluğa öfken

çığlığına karıştı acının kül rengi

duymadılar...

Bağışlama zamanı geçti merhametinin kıyısından

kana karışan yüzünü silemez artık sevimli cümleleri

unuttular!...