Mayası Hamuruna Düşman
![Mayası Hamuruna Düşman](https://www.edebiyatla.com/storage/app/uploads/public/667/5da/6f2/6675da6f2cc3c309161738.jpeg)
Unutamazdım elbet
Sanki beni seninle yaratmıştı Tanrı
Elden bir şey gelmeyeceği de belliydi
İnsan nasıl ayıklayacaktı ki hamurundan mayasını
Acıyorum
İçimde kalan küçük kıyametlerin sancısı dinmiyor
Günümü
Gecemi
Tenimi yakan ne varsa senden bana kalan
Birer birer
Hep aynı sırayla
Ve hiç usanmadan ziyaret ediyor her gece beni
Doğal olan hiçbir şeyle alakası olmayan
Doğal bir afet gibi inan bu durum
Acılı ve titrek bir ay
Sarhoş ve bedbaht ağaçlar
Zifire sevdalı pervaneye dönmüş deli bir güneş
Hepsi birbirinden perişan halde
Boş bırakmıyorlar senden geriye kalan hüzünlü kuytularımı
Perişanım
Hem de öyle böyle değil
Sorarsan evet ölmedim
Hatta maalesef inatla yaşıyorum
Ama düşününce
Ölmeye değer bir şey de kalmadı ki elimde
Hani Azrail gelse eli boş döner
Ruhum varlığımdan çoktan kayıp gitti
Bakıyorum hayata
Her şey kendi düzeninde devam ediyor öylece
Biten başlıyor
Giden geliyor
Ağlayan gülüyor
Ölenler başka başka hayatlarla kutsanıyor
Ama sen
Bir tek sen anlamsızca varlığını gizleyip düzeni bozuyorsun
Ne sanıyorsun ki anlamıyorum
Bekleyen muradına ermeden ölürse
Sahipsiz kalan muradın ardından hayır duaları okuyacağını mı düşünüyorsun
Hem
Yeni yeni anlamlar yüklemeye gerek var mı kelimelere
Beklemek demek beklemek demek işte
Sonsuza kadar sürünce daha kıymetli bir şey olmayacağını anlamıyor musun
Bak son kez uyarıyorum seni
Giderek kontrolden çıkıyorum
İçinde büyüyen kocaman bir yalnızlık
Sataşıp duruyor olur olmaz her şeye
Al işte
Zamanla bile girdik bir kavgaya
Sonuç malum
Zaman bir milyon
Akılsızlığın hanesi hep zarar ziyan yine
Hey sen
Duy artık sesimi
Hiç mi vicdan kalmadı yüreğinde
Gel artık
Göğsümün üzerine çöreklenmiş saniyeleri
Gözlerime yuvalanmış dakikaları
Saçlarıma yapışan ayları
Gel de ayıkla ateşini artık vücudumdan
Anlasana
Geçemeyen her an bir parçam daha kopup gidiyor boşluğa
Giderek karanlığa karışıyor gülen yanlarım
Hatıralara saklanmış tek bir tebessümün gölgesi ne kadar yeter ki bir insana
Düşün ki
Çölünde ölmemi bekleyen kuzgunların insafa gelip ölmeden beni yemelerini bekliyorum
Tutkunum evet
Hatta tutukluyum lanet olsun ki sana
Giden olamadım kabul
Ama kalan olmayı da daha fazla kaldıramıyorum
Ama yine ki
Kocaman bir ama geliyor cümlemin sonuna
Elden bir şey gelmiyor
Seni bir türlü hamurumdan ayıklayamıyorum