Sır mı Acaba

Sevgi saklanır mı aklım ermiyor

Yok mudur umudu, niçin vermiyor

Gönül yangınımı neden görmüyor

Duygusuz mu yoksa kör mü acaba?

Hangi gerçek seven murada erdi

Her zaman araya bir engel girdi

Aşk ile inleyen bülbülün derdi

Gül müdür, yaprak mı, har mı acaba?

Genç yaşta kalbimi çalan kız kimdi

Aşkımı gizledim hata benimdi

O'na açık açık söylesem şimdi

Geç mi kaldım yoksa er mi acaba?

Bir garip şairim, O'nsuz neyim ki

Ya küserse bana nasıl deyim ki

Umutsuz, imkânsız bir aşk benimki

Gizli mi, açık mı, sır mı acaba?

O'nu candan öte canım bilişim

Yüreğimde hicran, solgun gülüşüm

Bunca dost içinde yalnız kalışım

Hayır mıdır yoksa şer mi acaba?

Sevdiğine her gün, hep aşık olan

Her geçen gün yine sevgiyle dolan

Çiçeğe durmuşken goncası solan

Benim gibi aşık var mı acaba?

Yâr sevda şiiri, ben ak kâğıtsam

O bana yazılsa, yürek soğutsam

Bilmem efkârımı ne'yle dağıtsam

Şarkı mı, türkü mü, ır mı acaba?

Aşkla kuşat yâri, sevginle donat

Hep aradım O'nu yıllara inat

Aşka emek vermek, en büyük sanat

Roman mı, öykü mü, şî'r mi acaba?

Sevenlerin yüzü gülmüyor niçin

Mutlu olmak için sevgiyi seçin

İki baş bir beden olmamız için

Ayıp mı, günâh mı, ar mı acaba?

O'na ayırmıştın gönül köşkünü

Neden söylemedin sevda şaşkını

Yere göğe sığmaz büyük aşkını

Yüreğine gömen var mı acaba?

Yârimle bir sefa süremedim ben

O'nunla murada eremedim ben

Mutluluk düşünü göremedim ben

Benim gibi yanan var mı acaba?

Sevgisiz yaşama sıkıp dişini

Yumruklayıp vurur, deler döşünü

İçin için yakan aşk ateşini

Yürekte söndüren var mı acaba?

Sevgiliye kurban ettim bedeni

Aşk gömleği giydim yakıyor beni

Bu büyük yangının asıl nedeni

Ateş mi, alev mi, kor mu acaba?

Gerçek seven aşık yâr için ölür

Yüreğine ateş düşenler bilir

Yürek yangınıma ne iyi gelir

Yağmur mu, dolu mu, kar mı acaba?

Gerçekten sevenler şunu da bilir:

Aşk için ölmezse ne için ölür!

Seven her insanda böyle mi olur

Yürekler, ayrılmaz bir mi acaba?

Sevdiceğim bana gülünce hemen

Yeşerir yüreğim gül ile çimen

Yıllarca aşkını içine gömen

Benim gibi seven var mı acaba?

Beni bilmese de sağ olsun gülüm

Varsın uzak olsun, değmesin elim

Eğer yârden uzak gelirse ölüm

O'na kolay, bana zor mu acaba?

Biliyorum elbet, aşksız hiçim de

Cismi uzak ama, kendi içimde

Mutluluk her zaman doğru seçimde

Yanlışa düşenler kör mü acaba?

Yârimden uzakta düştüm bu derde

Dört yanda arasam, bölünsem dörde

Ankara, İstanbul, Bursa, İzmir'de

Bir Aliye daha var mı acaba?

Sevgisiz bir hayat büyük yıkımdır

Aşksız hayat ise zehir zıkkımdır

Deseler Aliye: Cumali kimdir?

Canımın içidir der mi acaba?

18 Ekim 2013

İçimdeki Sevgili,

Ben şairim, ağlayan bir çocuk, yaralı bir köpek, kanadı kırık bir serçe, dayak yemiş bir kadın, haksızlığa uğramış bir adam, ezilen bir işçi şiirime konuk olur aniden... Masa başında oturup, ne zaman neyi yazacağımı düşünmem hiç. Yazmak öyle düşünmekle olmuyor çünkü. Kendiliğinden oluyor inanın. Yani bir an kendimi orada bulurum. Dövülenen, sövülenin, kovulanın, işten çıkarılanın, işsizin, joplananın, vurulanın, kırılanın, yaralananın yanında bulurum kendimi... Çünkü belli zaman aralıklarında bunların hepsini yaşadım ben.

Ben şairim, sevgi konusunda da küçük birikimlerim, aşk konusunda da yaşadıklarım, yaşamak istediklerim ve yaşayamadıklarım olmuştur. Bunları da yazarım ben. Birikimlerimden, bilinçaltıma yer etmiş, oradan silemediklerimden de yararlanırım. Çünkü an gelir, bir şey olur, hüzünlenirim ya da kırılırım veya duygusallaşırım ve o birikenler ortaya çıkar, aşk olur. Aşkı, sevgiyi yazabilmem için de kendime düşsel bir sevgili kurarım ve kendimi ona aşık eder, ona sırılsıklam aşık olur ve düşlerimin güzeline aşk dizeleri yazarım.

Çoğu zaman şairin aşkı düşseldir. Şairin aşkı, bu yüzden mükemmeldir. Şairin sevgilisi bu yüzden en güzel kadındır ve ulaşılmazdır. Aşkları ise bu yüzden destansıdır. Oysa sıradan insanlar da sevip aşık olabilirler. Ama aşkları mükemmel değildir ve asla destanlaşmamıştır. Destanlaşan aşklar, mutsuz aşklar veya düşsel şair aşklarıdır.

05.11.2013-16:00