Sızlayan Sızıntılarım

Acılarımı sızdırıyorum ruhumdaki çatlaklardan

Tutamıyorum içimde birikmiş yolları

Yollar kan

Yollar taşa çeviriyor üzerinden gelip geçenleri

Deli bir rüzgarın paramparça ettiği bir viraneye dönmüş tüm duygular

Toza dönüşmüş duygularımı alıp sürüyorum sıfatıma

Sıfatım zifir

Sıfatım Tanrı’dan habersiz bir cennet gibi

Güzel olan ne varsa

Ya da güzel olanı hatırlatan

Cehennem kaçkını kuzgunların attığı taşlar altında kalıp can veriyor

Leş yiyicilerin zevk çığlıkları bastırıyor tüm kahkahaları

Güneşli günler bekleyen çocukların hevesleri toprağın yedi kat dibinde çaresizce yatıyor

Direnmek mi

Direnmek bir masal olmuş

Azalanlar çoğalanlarla birlikte şekil değiştiriyor

Anlayacağınız

Yaşayanlardan hayır yok artık

Ölenlerin dokunuşları özleyenlere bebek teni gibi geliyor

Duyuyorum çaresiz çığlıkları

Sıcak

Halen ilk gün gibi sıcak diyor bir anne ölmüş yavrusunun saçlarını okşarken

Kimsesiz kalan diğer eliyle de çaresizce Azrail’i kovalamaya çalışıyor

Üzerinden çok geçmiyor

Düşüyor o anne toprağa

Oysa

Toprak acıya doymuş

Toprak artık kendi renginden utanmakta

Koynundaki yokluğa ninni söylerken o yaralı anne

insanlık hoş bir melodi dinler gibi

Umursamazca ahir bir uykuya dalıyor

Ama

Demedi demeyin

Çok sürmez bu durum

Elbet düşecek herkes uykusundan

Çünkü

Yastıklar bile

Zihinlerde saklanan o kara vebadan kaçıyor

Her şey değişti

Devran bildiğiniz devran değil

Veballer boyunlara birer aksesuar olmuş

Gözleri gerçeklerden kaçmanı sağlayan siyah camlı kandırmalar kaplıyor

Avuçların içleri boş

Dışları her duyguya mesafeli

Yapanlar artık yapmayanları insafsızca yargılıyor

Dedim ya devir değişti

Yitik bir bahçeyi süsleyen tek bir heykel değil düşünmeler

Heykel gibi cansız düşünür görünen insanlar her yerdeler artık

Zihinlerde hep bir muamma

Hep bir sis perdesi

Ama inanmayın sakın siz onlara

Aslında ne düşündükleri anlaşılmasın diye herkes birbirini kandırıyor

Duyuyorum içlerinden geçenleri

“Çizgiyi ne kadar geçersek geri dönüşü olmaz bu yolun

Bu yol yol olmasa da

Belki de bu yolun kendisi

O son kavşaktır

Değilse de ne olacak

Uzaklaştıkça nasılsa tüm o gerçeklerden

Kendini kandırmak gerçekliğin yerine geçecektir”

Geçti de

Bir yalan gibi geçti ve gitti gözlerimden koskocaman bir ömür

Duygularımdan da emin değilim artık

Kahvenin önünden geçerken duydum

Dün bir martı daha intihar etmiş

Deniz ile kumun tam sınırına bırakmış cesedini

Sanki bir şey söylemek ister gibi duruyormuş bedeni

Anlatanlara takıldım bir süre

Anlam veremedim

Tuhaf bir heyecan vardı suratlarında

Sanırım çay içerken anlatacak bir hikaye peşindeydiler ki

Hiçbiri demedi çünkü

O zavallıyı verdik diye toprağa

O sınırı görmeye gittiğim zaman gördüm

Taş olmuştu yalnızlıktan o zavallının bedeni

Acıyıp deniz almıştı onu koynuna

Dayanamıyorum

Büyüyor cehennemim

Çatlaklarım giderek büyüyor hissediyorum

Kaldıramadığım şeylerin ağırlığı giderek artıyor olsa gerek

Ama anlamıyorum

İçimin kötülüğü mü

Yoksa dışımdaki pislik mi böyle çatlatıyor tenimi

Ah ah

Sızıyor acılarım ruhumdan

Yeni

Yepyeni bir cehennem büyüyor sızlıyan acılarımdan

Bakıyorum insanlara

Korkularım yerine iyi olmuşlar alıyor

Boşvermişlik en iyisi gibi geliyor şimdi bana

Ey

Kundaksız kalan ninniler

Yükseltin sesinizi

Duysun tüm evren

Yıkılsın bu dar gelen gökyüzü başımıza

Bakın

Zaman bile sizi bekliyor

Kırın belini kırın

Ama öyle bir kırın ki

Geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalsın artık her bir zebani

Ah

Yine düştü aklıma

Koynundaki yokluğa ninni söyleyen o anne

Her şeyi boş verdim ama

Bu cehennemi en azından onlar hak etmemişti