Söyleyemediklerim

suskun durduğuma bakma sen

ben her sonbahar böyle olurum

menekşeler gibi darılmana ne gerek vardı

söyleyemediklerim ağır geldiyse üşümeyesin

koyu bir ceket gibi alır onları omuzlarına atarsın

bazen hüzün yaz yağmuru gibi yağar da

çağlayan bir şelaleye düşüşünü anlatır ya

şair çoğu zaman

sen yağmuru değil düşüşünü hatırlarsın

oysa o yağmurda kuşlar kanatlarında sevda taşırdı

ellerimizi uzatıp ayaklarından tutabilseydik

bu kadar şiire ne gerek vardı