Tutunamadığım

Vatkalarıma yerleşmiş yalnızlığın

Titremesini hissediyorum omuzlarımda.

İçimin boşluğuna düştükçe

Tutunamadıkça içimdekilere

Çaresizlik kanatıyor tırnaklarımı.

Rüyalarım felaketim oluyor

Benliğim yıpranıyor,

Dudaklarıma sıçrayan korkunun uçukluğunda

İçimdekilere sesleniyorum

Yalnızlık yankılanıyor.

Derinleşiyor korkularım

Körelmiş umutlara aydınlık topluyorum

Güneşin eteklerinden;

Ay geceyi dökmesiydi ayak uçlarıma

Karanlıkları yakıcaktım aydınlık toplarında.

Sessizliğini duymak istemedikçe

Mumlar erittikçe yokluğuna

Sensizliği dikiyor yalnızlık yarınlara.

Birbirine bağlanmış günlerin dikiş izleri

Üşütüyor beni..

Bu zemheri yalnızlık işletikçe içime

Isıtamıyorum seni.