Yetim Zamanlarım

Geceleri

Boş duvarlara çarpan

Yüreğimdeki acıları

Bölerken senlere

Bir bir kurşunladığım

Hasretin

Kırılan aynalardan

Dökülür avuçlarıma

Ve

Her biri

Tek tek saplanırken

Buz yanlarıma

Getirmez olur

Rüzgâr kokunu

Odama

Güz rengine bulanırken

Umutlarım

Sensizliği fısıldayan

Siyah karanlıklara

Sarıp sarmalarken

İzlerini

Koyarken

Gözlerinin duruluğuna

İçimdeki baharın

Islak buselerini

Nafile

Yine de

Zamanlarım kurtulamaz

Yetim kalmaktan

Sevgili