Zaman Sensizliğin Eşiğinde

Ben kendimi bilemezken seni nasıl anlatayım ki

Bir parça kağıt bir tutam kalem bide yüreğim...

Dile gelse bil ki devri- talan olur

Suskun bakışlar, aya hasret dokunuşlarda ellerim

Şimdi zaman sensizliğin eşiğinde durdu...

Ve boğazıma kadar takıldı sözlerim

Hani diyorum uzanıp tutsaydık yıldızlı geceleri

Aynı sesleri duymaktan usanmasaydık

Böyle tek bir harfe muhtaç kalmazdı gözlerimiz

Kabul ediyorum beceremiyorum yokluğunu

Bi ihtimal olsa gül yüzlü yarınlara

Oysa şimdi zaman sensizliğin eşiğinde durdu...

Kelimeler kifayetsiz

Bakışlar çıplak

Ve masumluktan uzak gözler...

Kaf dağında saklı kaldı dört gözle beklenen mutluluklar...