Zincirler Kırıldı

Bir gürültü koptu içimde

Paslı bir halka düştü yere

Zincir kırıldı

Kilitler çözüldü bakışlarımda

Karanlık delindi, ışık sızdı

Bir adım attım sonsuzluğa

Artık beni dikenli yollar korkutmuyor

Ruhum hep sakladı isyanı

Bir kıvılcımdı

Ṣimdi yangın oldu

Kendi sesimle uyandım bu sabaha

Bugün Gökyüzü bile başka maviydi

Zincir kırıldı

Ben yeniden doğdum

Bir Kadın

Bir Ìnsan

Bir devrimim artık

Paslı kelepçeler düştü ellerimden

Zincir kırıldı

Devrim doğdu içimden

İçimde bir kapı aralandı sessizce

Ne rüzgâr çaldı

Ne bir el dokundu

Sadece ben

Ve derin bir “ben” daha

Zincir kırıldı

Bir anahtar bıraktım ardımda

Yıllar boyu

Taşıdığım yükmüş meğer

Kendi kendime ördüğüm kafes

Bir nefes aldım

Bir adım attım

Her adımda bir perde daha indi

Ve zaman durdu o anda sessiz

Gölgelerle konuştum

Korkularla yüzleştim

Her düğümde bir sır çözüldü sanki

Ìçimde biri uyandı

Göğsümde döndü

Eski çağların çanı

Bilinmeyen bir dilde

Çağırdı beni

Zincir kırıldı, ruhum yerinden söküldü

Rüyayla uyanıklık arasında bir çizgi

Orada buldum asıl beni

Ne ismi vardı , ne bedeni

Sadece saf bir varlık

Ezelden beri

Bir damlaydım önce, yitik ve ürkek

Kayalardan süzülen bir ahenk

Kendi içimde kayboldum uzun zaman

Zincir kırıldı

Ve ben oldum Okyanus

Her afiş bir yaraydı

Her duvar bir anı

Zincir sanmışım kendimi kabuğuma

Ṣimdi adımlarım çınlıyor taş sokaklarda

Yeni doğmuş bir ses var

Ayak izimde

Yorgun ellerimle kaldırdım Güneş’i

Umudu ördüm eski yaralardan

Düşlerim parçalanmış aynalardan topladım

Ve her parça

Bir Güneş tuttu içimde

Iṣıkla mühürledim kendimi

Zaman geçip gitti

Gözlerimden uzak

Ama kalbimdeki saat hiç durmadı

Zincirler kırıldı

Zihnimdeki bulutlar dağıldı

sevay