Gecenin Yalnızlığı

Gecenin ortasında, şehir uykusunu alırken ben uykusuzlukla kavruluyorum. Karanlık odanın duvarları üzerime kapanıyor sanki. Dışarıda sessizlik, içimde binlerce çığlık… Herkes huzurun koynuna sığınmışken, benim kalbim kendi yangınında kıvranıyor. Bir tek ben ayaktayım, bir tek ben kanayan yanımı saklamaya çalışıyorum.

.

Gecenin yalnızlığı farklıdır; gündüz insanı avutacak sesler vardır, yüzler vardır. Ama gece… gece öyle değildir. Her şeyi susturur, seni kendinle baş başa bırakır. Kendi kalbinin sesini duymak zorunda kalırsın. Kendi kırıklarını, kendi boşluğunu, kendi yaralarını… Kimseye anlatamadıkların bir bir fısıldanır sana. O an anlıyorsun; en ağır yük insanın kendisidir.

.

Bazen düşünüyorum, neden bu kadar yoruldum? Hayatın benden istediği neydi de ben bu kadar çırpındım? Gündüz umut gibi görünen şeyler, gece olunca birer yalan gibi üstüme yıkılıyor. Kalbime yükledikleriyle boğuşuyorum. Kaçmak istesem de kaçamıyorum. Kaçacak yer yok. Gecenin yalnızlığı her kapıyı kapatıyor, her ışığı söndürüyor.

.

İçimde susturduğum şeyler, gecede çığlık atıyor. Bazen ellerim titriyor, bazen kalbim yerinden çıkacak gibi oluyor. “Dayan” diyorum kendime, ama neye dayanayım? İnsanın içine işlemiş acıya hangi güç duvar örer? Kendi içimde yankılanan bu uğultuya nasıl kulak tıkarım? Ne kadar bastırsam da gece her şeyi yüzüme çarpıyor: kırgınlığımı, eksikliğimi, kaybettiklerimi, kalbimin darmadağın hâlini.

.

Gecenin yalnızlığı, insanın damarlarına işler. Gündüz fark edilmeyen acılar gece büyür, koca bir dağa dönüşür. İnsan kendi gölgesinden bile korkar hale gelir. Kaçacak yer yok, sığınacak omuz yok, susturacak bir nefes yok. Yalnızlık, boğazıma oturmuş ağır bir taş gibi… Ve ben burada, bütün karanlığın ortasında, kırık bir kalp ve suskun dudaklarla ayakta kalmaya çalışıyorum.

.

Her sabahın bir gecesi, her gecenin bir sabahı var. Döngü hep aynı, sahne değişmiyor. Gündüz biraz avunuyorsun, akşam çöküyor, gece başlıyor… sonra yine sabah, yine akşam, yine gece. Hayatın bana sunduğu tek şey bu döngü: kırık umutların üstünde geçen günler, ve her gece yeniden kabaran yaralar.