Kırçıllaşan Yalnızlık

Bazı anlar insanın ömrüne yapışır kalır. Ömrüne yapışır diyorum çünkü tam da yüreğinin orta yerinden vurur insanı. Bildiğimiz çok şeyi unuttuğumuz anlar vardır. Zamanın mıh gibi çakıldığı, saatin hep aynı dakikada sektiği ve pili bozuk sandığımız o anlar...

Yüzünüze gülüşler inmeden önce, kimlerle olduğunuza iyi bakın. İyi bakın hangi yatakta kimle yatıyorsunuz, hangi havayı kiminle soluyorsunuz,kimlerle saatlerce çalışıyorsunuz ve hayatınızın o enfes anlarını kimler/le harcıyor/sunuz.

Tanıyamıyoruz çünkü ne sağımızdaki ne solumuzdaki gereklilikleri. Açtıysa gazozun kapağını, ait olan olduğu yerde başkasına kalıyor sürekli. Takip edemiyoruz üstümüze yazılan ağır senaryoları. Israrla başrol oynatmaya çalışıyor insanlar; 'acının kahramanlığını'... Tatsız olan diyete başlanılan o pazartesiler değil, bizi yemeden içmeden kestiren soluksuz gerçek kesit çekim sahneleri. Üstümüze yağıyor cefa misali vurgunlar, sefası biletsiz seyircilerin içinde gizli...

Evrene kısa bir mesaj yollamak gerekirse; 

Anı biriktirin, zaman usulca değil, dört nala koşuyor adeta. Yaşadığımız yanımıza kar, yaşayamadıklarımız içimizde özlem. Tarifi olmuyor bazı duyguların, tadı kaçıyor yarınların. Mutlu ve huzurlu hissettiğiniz yerde olun. Sizi anlayan, dinleyen, seven insanların yanında. Sizin sevdiğiniz ve sizin istediğiniz duraklarda beklesin hayalleriniz. Kırçıllaşan yalnızlık geldi mi bir kere iç hanenize, gitmiyor kahrolası, kalıyor hep aynı döngüde...