Ölümünün İkinci Yılında

Sana çıkan tüm merdivenlerden, kapılardan kovuldum ben. O kapılar arkasında yitip gitti çocukluğum. Başımı hiç okşamadi ellerin. Yaşarken sen, sana kızmak kolaydı. Sana incinmek, sana ölmek kolaydı. O duvarlar değil artık aramızdaki, o kapılar değil. Sevgisizliğin öldürdüğü küçücük bir yürek değil artık hayattaki. Ölümün soğukluğu duvar olup girdiğinde araya hiç bir hesap kalmıyor geriye. Hiç bir kırgınlığa tutunamiyor insan. Kızamıyor, kızma hakkını bulamıyor kendinde. Avaz avaz susuyor sadece. Yılların söndüremediği yangınında için için yanarken, yoksunluğuna bile ağlayamıyor. Oysa hesap soracaktım sana. O kapılar neden kapalıydı bize diye. O yollar neden bize hiç çıkmadı? Artık gelmiyorsun rüyalarıma. Kaç kez seni başka suretle gördüm rüyalarımda. Kaç kez geldin yanıma oturdun, başını yasladın gövdeme. Ah babam, yüreğimin yoksunluğunu hiç bir şey gideremedi. Başımı hiç okşamadı ellerin. Ben 5 yaşında öksüz bir kız çocuğuyum hala.