Acı Yüzümün İzi

kara dudaklarının arasında eriyen beyaz kar tanesi gibi

zehir akan bir korkuyum sarılırım gözlerinin bebeklerine

kara dudaklarının arasında eriyen beyaz kar tanesi gibi

zehir akan bir korkuyum sarılırım gözlerinin bebeklerine

ölüm çabuk gelir söylüyorum ölüm çabuk gelir

seni unutacağım

acı yüzün izi kalmaya devam eder

salıncaktaki çocuk ağlar annesine

ve parktaki amcalar bastonlarını kaldırımlarla öpüştürmeye devam ederler

ağaçlar, ağaçları anlatmayacağım bile

yapraklarına ihanet eder sonra af dilerler

gökyüzünü diyeceğim sana ve kumru yıldızları

akşam üstü güneşinin salınışını söyleyeceğim

bir şarkı bulacağım adını anlatmakta olan

bir kibrit çakacağım tütünü ıslak sigarama

seni unutacağım

zamanı alevlendiren dudakların öpüşmesi değildi

dokunmak bir şehvet dağıtıcısı değildi

sen değildin gözlerimdeki resim

ben ressam değildim sokak lambalarına dahi hakaret ederim

ışıkları söndürdüler, bir haziran akşamıyken

bir düş kuracağım azrail ve toprak birbirinden uzakken

seni unutacağım

?nedenlerimin sonuçları, sonuçlarımın amaçları?

bir karmaşa yaratılacak avuçlarında bitkisi renk tutan

bir kalemlik mürekkep bile kalmayacak seni anlatacakları

çabuklar penceresini de açacağım

hani demeyecek bir yüz ifadesi yeşertiyorum

bir gün diliyorum Tanrı'dan, ertesi önceye düşman bir gün diliyorum

duvarları da öreceğim

seni unutacağım.