Akrep Sancısı

nasıl bir depremdi

o tetikleri düşüren gözlerin

oysa biz hep kurusıkı seviştik...

içimde bir coğrafyanın enkazı şimdi

sen yine aynı şarkıyı öp

ve düşür dudaklarından...

çıplak gözle seyredilemeyen geceyim

kelimelerin kanattığı yaralardan

sızan kanla yazdım şiirlerimi

ve sen Cezm'ini geceye astığından beri

içimde bir yükseklik korkusu...

yüzünü aynalardan sökebilecek bir bıçak yok

bizi terk etmemişken çekilen fotoğraflarda

kırılan camların çıplak tiz sesi var...

rüzgârla kutsanışın hâlâ aklımda...

ellerim dua yorgunu gelmiştim sana

denizine dökülen şarkıları bıraktım

martılar çalsın...

sustun!

gözlerimde bıraktığın Buse'leri

şimdi kimler ağlatsın!