Altın Kalem

her sabır taşlı yolu

son diye/..

soluğumda tutuyordum..

acul kaygılarda bozuldu dengem..

anka kanadında idi gün bitimi..

yetişti,

iyi saatlerin meleği;

vedaya sarılı ukde çiçeğinden,

kopardı ruhhalimi/

tümcelerimi kucaklıyordu çatalağız belleği

naçizaneme kırılsa da pür gamdan silüeti

anlatmalıydım giz süren yılan hikâyeyi...

o gün dü..

yetimlere itilip,dördüncüye sığınmış

iliklenmiş endişeye,güz kurusu perşembe;

''ihtimal ki son buluşma diye yazmamıştı/turuncuya

ölümün sesi düşüyordu ıslak kaldırıma

gecenin yaşlı çığlığının ellerinde terk etti sahili''...

bu..

intihal değil/

silik bir tahrif izi karası

o giderken

donmuş yürek kopyası/dır..

yaramı kanırtan günlerin heyelanında kalmış bir yıldı geçen/aradan

sevdanın ipeksi kanatları tutmuştu yalnızlığımdan/bıkmadan..

biliyordum..

hiç sevmemişti aslında..

varsıl bir gölge oturuyordu gönül tahtında..

parlak bir gecenin düş göçüğünde bulduğum altın kalemi verecektim..

tahmin edememiş..

hatta unutmuş beni..

irkilmişti gördüğünde..

öte bir yabancınındı uzanan eli

belki de zararlı biri..

istemiyorum.! dedi..

titriyordu üzüntüm ve mavi damlalı kalem..

dişleriyle çiğnedi iyi niyetimi,

gözlerimden mil gibi çekti aldı görüntüsünü...