Amalı Bir Aşk Yemini
Ben sevdalı diyardan kuşandım
şimdi yaralı gönlüm
yalın ayak yollara yorgun düştü gönlüm
yürüdüm
yalnızlığımla dolu dizgin yürek sularımda
dağ yamaçları çiçek acarken
baharı kış olan Nisan Yağmurları
gecesi gündüze karışan
engelleri aşan yüreğimle koştum
yoruldum
gözleri hasretine koşarken
amalı bir aşk yeminiydi tutunduğum
dağ taş bayır yürüdüğüm
yorulmadığım tutkulu gözyaşımla
tutkuma bir aşk yemini b/astım
gönlüme bir deniz mavisi yürek sularımla ç/ağladım
ben şimdi bir yerde sabıra kaldığım
heybemdeki düşlerimle
yurdumun en derin kör kuyularında
ülkemin en şanlı
kahramanlığı bir türküyle doluyum
durgun yollara serpilen nergiz çiçekleri
sarmış etrafımı kuruyan dallarda tomurcuklar açtıysa
gönlüme hüzünler dolu sayfalar kokuştu
yazgılar kederime sarıldı her gülüşümde
gözlerim yürürken
senli yollarda alevlenmış bir yürek sesiyle
amalı bir aşkın hikayesine tutunduğum
hasretine sitemler topladığım
kalbime saplanan kırılgan sözcükler kadar
umuda gülüş sardım baharı kış olan ülkemde
birde ne vardı avuçlarımda
amalı bir göze umutlar bağladığımdın yar
11*04*14*