Anarşik Şiir

Biri yolun sağında duruyordu kavga başlarken,

Ötekinin ayakkabısı düştüğü için kaldı solda.

Birileri gelip gergin bir halat çekti araya

Meğer kimse görememiş !

Halatın kime yarayacağını sehpada.

Ki kimileri elindeki silahı oyuncak sanıyordu

Ağabeyinin sözünden çıkmayan birer çocuktu.

Şairin şiiri yüreğinde kaldı, okunamadı

Yürekten olmak en büyük suç sayıldı..

Sağcı'yı götürürlerken bir kuşluk vakti idama

Son mektubunu solcuya bıraktı

Mektupta yazana birlikte ağladılar

Sağcının sevdiği, solcunun kardeşiydi.

Aynı dili konuşuyorlardı sehpaya giderken,

Sehpadaki son sözleri aynıydı.

Aynı uğurda öldü(rüldü)ler,

Öldüren uğursuzlar aynıydı..

Oysa hepsinin ütopyası ay yıldızlı bir cennetti

Farklı kapıları olan,

Ve kimsenin başka bir kapının varlığını bilmediği..

Bir cennetti,

Giderken cehennemden geçilmek zorunda olan..