Ares Nicola

Adım Ares

-Adımı ben koydum

Aile büyüklerim kendi aralarında çok kavga ettiler ama

Son sözü ben söyledim... Her yol ayrımda

Adım savaş tanrısı

Her sabah gri bir gökyüzüne uyanırım

Ve Kadetral'in çanları gibi büyük bir gürültüyle uğuldar kulaklarım

Akşamdan kalma gözlerim kan çanağı gibidir... Karıncalıdır görüntüm

Ayaküstü görülecek ne varsa görürüm

Doktorlar buna şifozreni desin, ben buna hayal gücüm diyorum...

Tek atın döndüğü bir atlıkarınca gibi döner hayat başımda

Postalımdaki çamurdan ay damlar

Yıldızlar kayar plastik bebek kundaklarına, ağladığımda

-Adım Ares

Sevmem çocukları...

Aldığım nefes bile tahriş eder boğazımı

O yüzden Votkayla yıkarım gırtlağımı

İntihara meyilli,

Kedine sürekli acı çektirmeyi alışkanlık haline getirmiş bir insanım

Hayatta kalma çabam, trajikomik filmler gibidir, çok gülerim kendime

Yalnız yaşarım, iki odalı bilinçsiz bir evde

Sarı duvarlarına astığım resimler konuşur benimle

-Tanrılar kördür...

-İyi, kötü, çirkin ne varsa hepsi sensin, her şey senden ibaret der...

İnsanlar ne kadar yalnız kalırsa o kadar uzağa gidermiş

-Yalan

Ben gidemedim hiç,

Şehirler yollarıyla birlikte bana geldi.

Yalnızlık böyledir işte

Kedinin, kendi kuyruğunu kovalaması gibi, yakalayamazsın kalabalığı

Baudelaire'in bahsettiği kötü tohumum

Histeri krizlerim yağmurla karışık yağan kar gibidir...

Yalancıyımdır, mumlarım hep yatsıya kadar yanar

Gecelerim hep bundan karanlıktır benim, tutamam dilimi

Adı Nicola

Bu adı da ben koydum

Terk edildiği evin verandasında

Yağan yağmurun altında buldum onu

Uzun, sarı, düz saçlarından süzülen karlar gibiydi teni, ıslak ve beyaz

Bir anime çizgisinden fırlamış gibi büyük parlak gözleriyle izlerdi hayatı

Pasaportsuz yaşar

Çığ olup düşer her daim şehrin sokaklarına

İşte en çokta o zamanlarda üşürdüm ceketsiz uyuduğum bankamatik kabinlerinde...

Herkese yetecek kadar kin birikmiştir içinde

Yasını tutacak kadar,

Nefessiz bırakacak kadar,

Hatta öldürecek kadar büyüktür

Tali yol insanıdır...

Ömrü anayoldan geçenlere yol vermekle geçer

Kısıtlar kendini kendi içinde,

Yaşama sırasını ertelemiştir...

Hayatına kaynak yapan erkekler yüzünden

Bir kaza anında ters dönen arabanın boşa döndüğü tekeri gibi...

Otobanda ezilen suçsuz kediler gibi...

Boşa geçmiş bir ömrü gizler kimliğinde...

Yağmur, tanrının kanıdır der.

Aralıksız yağan yağmurları sırf bu yüzden çok sever

Terk edildiği yerde, Z(k)anlı bir bıçak gibi durur

Ares ve Nicola

Yer altı insanları

Gündüzleri görünmeyen,

Geceleri yanmayan sokak lambaları

Sırları ölümüyle açıklanacak arka fon insanları

Düzensiz mutlu olan, düzene karşı duramayan

Hayat boyları kısa, cüce insanlar

Babalarıyla kavgalı

Yaşadıkları hayatları terk etmeyi göze alamayan

Korkak ve hain insanlar

Neden sorusu soramayan, düz çizgi insanları

Hiçsizliği meslek edinmiş

Hep olayım derken hiç edilmiş hayat sanatı üstatları

Onlar ki acıdan beslenen insanlar

Mutsuzluktur onları yaşatan

Hayata bağlayan

Kamçılayan, mücadele isteğini arttıran

P*çliği sevdiren, âşık eden, nefret ettiren, güldüren, ağlatan

Hepsi hepsi acıyla erir yüzlerine düşen mutlulukla...

Geceleri her doğuma müsaittir

Her evrime gebedir. Düşünce tiratları

Küfrün ibadet sayıldığı

Sayısız duygu cinayetlerinin işlendiği

Arka sokak insanları

Kimsenin farkına varmadığı

Her b*ktan korkan sokak köpekleri

Sokak çocukları

Saçlarında yıldız saklayan

Tanrının elleri, Ares ve Nicola

01/03/010