Aşk Yalan/ın/dan Eskimiş

Bir adam âşığım dedi

Beyaz atlı prensi bulduğuma inandım önce

Sonra prens kurbağaya dönüştü

Dudaklarından öpünce

Beyaz -at ?sineğine...

Anladım ki;

Kırmızı panjurlu ev sadece fonmuş

Aşk yalanının eskimeyen masalına

Kadınlığım ise iyileşmeyen bir uçuk

Kaldı dudağımda

Keşkeler pişmanlık biriktirdi içimde

Sarf edemedim...

Duyun!

Açıyorum artık ağzımın kilidini

Gözyaşları panzehir değilmiş

Tükürdüm yüreğimdeki zehri

Şimdi sadece tebessüm edeceğim hayata

Mono lisa kıskanacak biliyorum ama

Asın duvara ağzımı ibreti âlem için...