Aşkın Karekökü

kapı aralığına teyelli düşler kalır geriye

bir de teyemmüme zarflanmış arzular

mutlak değer bir sevdadan

sevmiştik demeli hiç olmazsa...!

hani

hatalar sollar bazen otoban hızıyla

yol çizgileri kavga eder insanla

görürsün de;

gittikçe uzaklaşır yollar

kaybettiklerin

bir şerit gibi geçer önünden

bir kırık nağme alır seni bindirir üzerine

dalarsın göz kırpmadan ummanlara

konuverir bebeklerin

hafif iç çektiren

tebessümle harman anılara...

acıya bulanmışsa

yaşanmışlık ;

dört duvara hapistir anılar

çıkamaz dışarı!

kurumadıkça , kopmadıkça kökü

ölmez ya çiçekler!

işte aşk;

kökünden ç ı k a m a y a n asal sayıdır!

her şeye rağmen

sevdiğinin

sevda çatısında oturur

bir nehir gibidir

yatağını kucaklar

doğarken

diridir

ve hep

kollar(a) ayrıldığında ölür...!