Ayçin

Sunağımda

kanat çırpar binlerce kızıl heves,

Hani o kör kuyuların

en dibindeki su serinliği...

Çorak bir ömrün ortasında

güne uyanan bir ayçin,

Yaban gülünün direnciyle fışkıran,

O taze sürgün, o heves;

Bak

Kıblegahım.

​

​Haritası çizilmemiş,

gidilmemiş ülkelerin mülküdür

yüzün,

Ateşin sülbünde boy

Aynalardan süzülen lâv kök...

Kekre salkım gibi ağzımda

Gökyüzüne kök salmış çınar,

Bir lisan-ı hâl,

Ne söze sığar,

ne Hacer’e.

​

​Bir ney sükunetiyle gerilen o dal,

En uzun kışın rahminde saklı bahar;

Parmak uçlarımdan süzülen her damla

Zamanın kalbine vurulan çentik.

​Zaman bir tül,

Güneş secdede,

Vuslat;

Avucunda közlenen o simhab.

​

​Karanlığın kalbinde harlanan gökçe ışıltı,

Uçurumun kıyısında görülen en rüya;

Dünya uykudayken,

şehirler yamalı hırka gibi sırtımızda...

Kendi içindeki şebçerağı bulanların,

Tenhadaki o gizli meydanı;

Orada kurulur hilesiz,

Berrak dünya.

​

​Gurbet sitemiyle yoğrulmuş

bembeyaz boşluk,

Işığın gölgeyle cenge tutuştuğu

kılıç sırtı...

Gözdeki toz silinir,

Sözün boğazda düğümlendiği an,

Şafak sökmeden hemen önce;

​Rüzgar bir sır,

Açılsın o maya sofra,

Sussun dünya