Aynı Hayat Aynı Yol
Akıp giden zamanın şuursuz yolcularıyız
Kimileri yataklı bir vagonda,
Keyif sürüyor yolun sonu yokmuş gibi
Kimileri tarumar, hep ayakta
Varla yok arasında cisimleri
Kimileri hepten rezil rüsva
Kömür kürüyor kazan odasında
Bedenleri hep orada, ama ruhlarında nihayet
Yolculuk bitsin diye bekliyorlar inan ki
Nasıl bu kadar farklı hayatlar yaşıyoruz?
Aynı yolun yolcusu olsak da,
Kiminin mutluluk vakti
Kimine hunharca eziyet
Son, aynı durak değil sanki
Yaşamak mı yoksa, ölmek mi meziyet?
Akıp giden zamanın uğursuz yolcularıyız
Kimileri şatafat içinde
Kimileri ser/sefil
Sonumuz hep aynı biçimde
Eğer düşmez isek gafil
Aynı hayat aynı yol
Lakin kaderden öte,
Kısmetimiz farklı elbet
Dileğimiz de çok değil
Bir lokma ekmek ve mazluma merhamet
Özünle sözünle bir
Yaptıklarından marifet
Aynı hayat aynı yol
Sonumuzdan ibaret