Ayrılığın Kırkı Çıkınca

gözlerin hep

denize bakar gibi

dalar giderdi

senden bana benden sana

onlar dalardı

ben inci çıkartırdım

uzaklardan

derin mi derin

ellerinse

saçlarımı tutar

çalım satardı

gelip de geçenlere

ben rüzgar sanıp

dudaklarımı

sana uzatırdım

pencereyi her açışımda

aşkı senden öğrendim

ayrılığı kendimden

senden gidince

kendime gelemedim

sonrasında

çöplükte martıların

çığlığını kovalar oldu

kulaklarım

hayattan çok şey

ummamıştım amma

kazandıklarımda da

sen yoktun

zaten o

kaybettiklerim de

gönlümdendi

kimseden değil

bir tek

seni kendimden

ettiğim için

dilime düşmanım

bir de şiir diye

yazdığım her kelimenin

içinde barınaksız

kaldığım için

pişmanım