Ayrış

sinirlerim yıpranmış ve kedimle kavgalıyız

aylardan niye kısasın diye hırpalanmış şubat

hep kendini 29 yapmaya çalışmış durmuş

sen hiç büyümeye çalışmayan on sekizsin

ben yaşlandıkça seni daha çok özlüyorum.

Kelimelerim sıradan ve kendimle de küsüm

savaşan kabileler beyaz bayraklarını unutmuşlar

haberlerde kıvanç duyulan adalet naraları

özgürlük bize de ışık veriyor diyen sunucular

bebekler artık umutsuz ve dünya güzel

miş sözüyle sen eşit.

kıkırdağı zedelenmiş duyularım hala dirençli

metin olmak gerek aşk karşısında

çünkü ölür, dirileceği kesin olduğu gibi

umuttur, büyük bir silgim olsa isteği gibi

silerdim evreni, çizdiğim resmin daha güzel.

Kitapların ve yalnızlığımın üstünü

örttüm tanıştığımız günden bu yana

özlem yalnız seni öğrenmek.

mektebinde çalışkan bir öğrenciyim

derslerinde hep beş bekleyen,

hep yıldız isteyen,

hep sen.