Azenya //Bir Devrin Çöküşü//

Kendi yalanlarına ilk kendilerini inandıran erkekler, hayatı aşkla sadece bir kez aldatır... Ya kadınlar Azenya ? Gerçeği en doğru yalanın gözlerinde bile göremeyen kadınları o hayat ölümle kaç kez aldatır...?

Azenya //Bir Devrin Çöküşü//

Adınla şahadeti attım dinimden

Ezberine zamansız yakalandım bilesin

Şimdi sen; Ya iman ettiğin rabbe yolla beni duayla

Ya da bırak, sevdanı iman sayayım yüreğime Azenya

Bu akşam bir dilencinin avuçlarından izledim hayatı

Kimliksiz bir zamanı yürüdüm yokluğun çıplak adımlarıyla

En sensiz yanlarımda biletsiz yolcu tedirginliği

Sokaklar sevdim

Kalplerinden sevda sızdıran güzelim cesetler

Dilimden tarifin imkânsız ağıtlarını büyüttüm yalnızlığa

Hasretti zamanın ihtilali

Ve ölüm! Her aşkın ortak lehçesi

Adıma vurduğun sevda kadardı seni susuşum

Her düş gerçeğe binlerce acı barikatladı gözlerinden

Hayat bir sen olamayacak kadar değersiz

Varlığın ise ölümü aratacak kadar isimdi yüzümü nereye dönsem

//Kanlı bir sevda savaşıydı artık bu gökyüzü ve toprakla

Susun pusa karıştığı bir çığlıktı aranan... Yankısız!

Suyun ve ateşin dilini aynı anda konuşmak

Eski bir hayatı güneşte ısıtıp yeniden yaşamaktı suretimde başka sen kalmayıncaya dek //

Ben seni nerenden öptüysem orası başkenti oldu ölümün

Ayrılıktan bozma nakaratlarınla yağmalandı durdu dudaklarında bedenim

Yankılar birikti kulaklarıma sessizliğin ardı

Lanet olası bir acı

Soluk benizli istilalarla boğuştu gözlerimin siyahı her şafak

Teninde kapanan her yara bedenimde sen kanattı durmadan

Sınırsız uzaklığıma yıkılmış şehirler sürgün ettin ihtimallerinle

Ellerin sevdamın en çocuk haline bile bir günah kadar yabancı durdu hep

Gözlerimde bulutlarından çizilmiş suluboya bir resim

Yokluğun göz yaşı koktuğunu ben seninle gördüm Azenya

Zamanı gün hızıyla takvimlerken ömür zamansız yakalandım hayata yasadışı hüzünlerimle

Kabullenilmiş bir ayrılık oldum

Yarına hep dün

Sonun başlangıcı sonuç yazmaya çalıştığı bir sonbahar

Hep sahte ve yorgun bir tebessüm gibi eğreti durdun yüzümde

Çözemedim bir türlü acının üzerine sen diye giyindiğim hayatın mutluluk olamayacağını

Varlığın geceye güneşi doğurmaya çalışan dağların buz tutan yalnızlığı gibiydi

Yokluğun ise o ayaza çırılçıplak yakalanmak

Hayat mı bu kadar karanlıktı

Yoksa karanlığın ta kendisi miydi hayat

Çözemedim Azenya

Fakat kokunu getirecek herhangi bir rüzgâra ruhumu teslim etmeye hazırdım

Saçlarınla bir tuttuğum güneşe gözlerimi

İçinde senin olduğun bir düşe bütün gerçeğimi

//Umut Kısır kadınlarımda evliya türbeleri//

Sonunu kendi elleryle yazan bir savaşçı hiçbir zaman kendini rezilce öldürmez

Her savaşın mağlubu muzafferidir aynı zamanda mağlubiyetin

Çünkü her son bir kahraman ister kendine

Oysa ben ne yürekli savaşlar kaybettim içimde sonu kölelikten öteye gitmeyen

Sen uykuya kararan gözlerin kâbusa ağarmasını bilir misin Azenya

Ya yetim bir çocuğun gözlerindeki isyanı

Hayali düşürdüğün umuda kan

Gerçeğe düşürdüğün yokluğa ölüm bulaşır

Ve ikisinin toplamından çıkan her zaman hayattır

Her mutluluk bir keder taşır özünde

Her gözyaşı bir gülümseme

Çekilen çilelerin mükâfatı hep öncesidir sabrın

Vuslata erebilmenin tek yoludur huzuru terk

Sesin ardı hiçkırık

Susmanın bedeli ihanet

Kaç mevsim aşk kokardı aşk?

Bilinmez!

//Yalnızlık Allaha mahsus deme bana

Çünkü tüm gidişler S/ona//

Seni tuzunla tanıdı hep tenim

Dünüme sızdırdığın acılardan yarına kabuk tutacak bir yara üretemedim

Ne aşkı yazabileceğim kadar bende yaşadın

Nede yazdıklarımı yaşayabilecek kadar aşk oldun

Kandine en az içindeki ben kadar yabancıydın

Her şafağa gün batımı kadar karanlık

Hangi sıcaklıkla yoğurduysam sensizliği bir ölüm bile edemedi

Tene bürünemedi bir türlü zamanla harmanlanan umut

Saklımda bir yalnızlık oldun hep

Ceplerimde ayrılığa tok bir ruh

Kaç ölüm yazdıysan bana yaşadım

Ve gözlerimi açtığım hayata gene seninle başladım

Oysa aşk; cahilin cesareti değil aklın korkaklığıymış Azenya

Anlayamadım!

Ne ben gitmeyi başarabildim senden

Nede sen bu sevdayı sayabildin kendinden

Artık konuşsan da bu aşk hak etmeyecek yaşamı

Biz seninle feryada hazırlanan bir kadının anneliğe topladığı sancılardan ibarettik sadece

Senin yalanların beni düşürdü

Şimdi acıya teselli bile değiliz

//Sevdan bir çocuğun ellerinde yemeye kıyamadığı ekmek

Biliyorum Azenya, biliyorum

Bu hasret beni bir çırpıda tüketmeyecek//

Ayrılıkların sonu vuslat olsaydı her acı sadık kaldırdı hayata

Belki o zaman toprak yuttuğu gibi yeniden doğurur

Kalanlar bile artık hatırlayamazken bizi, gidenlerde unutamazdı belki

Ve ben içimdeki karanlığa inat beklerdim gidişini sessizliğime

Sana yakın hayallerle avunur, düşümü acılarına yatırırdım sensiz ve sabırlı

Yokluğunu adım bilen çocuklara varlığını şahadetime katıp anlatır

Kefenimi kokunla biçen rüzgara gözlerimdeki ölümsüzlüğünle belki de çok gelirdim

Kim bilir belki de gelirdim

Eğer beni gözlerinin renginde sevebilseydin her şafağa karanlığı ellerimle silerdim

Oysa;

Bulutlarına suyun resmini çizen kaç gökyüzü yüzdürebildi ki gemilerini umuda

Şimdi bana inanabileceğim bir yalan söyle

Sancılarımdan derlenmiş ve kalbin cehaletinden yoksun

Mutsuz çocukların gözlerindeki keder kadar üryan

Bana inanabileceğim bir yalan söyle

Son nefesini veren bir hastanın dudaklarından emanet

Bir devrimcinin uğruna işkenceler çektiği dava kadar onurlu

Bana inanabileceğim bir yalan söyle Azenya

Söyle ki;

Beni bir hiç yerine koyan kalbine bu var gücümle son girişim olsun

Sevdayı terk sayan gözlerine iman eden yüreğim ölümü sen saysın

Bu sevdanın kutsallığına bin yemin sığdırırımda, tene bürünürse nefretim, gözlerimden dökülürsün. İnkârın taşıyamaz bu yükü Azenya...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Bu akşam bir dilencinin avuçlarında izledim hayatı

Ve adınla başladım bildiğim bütün dualara

Adınla başladım!

Yoktan var olmak adına

Uzun bir soluk lazım şimdi hayata, yeniden ölebilmek için Azenya