Azrail

Karanlık bir geceydi

Pus çökmüştü

Heyullar çiseliyordu dar ve ışıksız sokaklara

Dört duvar arasında kimsesizdi

Yanlızlığını paylaştı mum ışığıyla

Ecel sızmıştı içine

Ve titriyordu bedeni

Sımsıkı sarıldı yorganına

Gözleri yaşardı

Azrail tırpan atarken boynuna

Süzüldü iki yana elleri

Varla yok arası yatağının kenarına

Mağrurdu başı dikdi şimdi

Giderken dönüşü olmayan son yolculuğuna