Beyaz Tebessümler

Esaretimin keskin çelik zincirleri

Kazıtmaya başlıyor yalnızlığımın ellerini

Çizgili yüzüme yaslanacak ihtiyar yılların

Serin meltemiyle yaşıyorum...

Güz sabahlarının kapısında özletilmiş bir iltica

Biliyorumki yitirmek bulmaktan daha kolay,

Halbuki yoksun çaresiz avutulmalarım

Hep yürütülür ruhumun temsilî sınırlarında;

İhtimalleri yok etmemek

Aşkı daha en başında özlemekmiş..

Bilirim ki..

Gelmeyecek vuslat-ı saatler

Beklemeler ayrılığın tel örgülerine takılı kalacak

Bilirim ay yüzlüm...

İkindi vaktinin avlusunda yaralı güvercinler gibi

Yere seriliyor takatsiz kemirgen sana ait hatıralar...

Sırtımı sıvazlıyor yalnızlığın elleri

Aklımdan çıkmayan beyaz tebessümlerinin

Hatır belasına yaşıyorum...

İlkbahardan hebersiz kupkuru bir yaza geçtim

Gel görki gözü kara hasretler çok iyi bilir beni,

Simsiyah bir gün mü dersin

Bulutlar gebe bir kadın gibi kalır da doğurmaz yağmuru,

Sonra da bir çağlayan olup akar tepemize

Yaz ortası zemheri soğuğu...

Gittiğin gün namluma sürdüğüm kurşun,

Bir gurup vakti yıkanıp ay ışığında

İndirsem tetiği başına,içimdeki yok oluşun

Siyah beyaz yaşıyorum..

Ve.. Bilirim ki..

Yarım kalmış acıklı öykülere

Kurban gitmeyecek kadardır aşk..