Bir Insanın En Zor Hali

Bilmiyorum ne haldesin,

Ve hat da ne haldeyim,

Bazen pis bir sarhoş,

Bazen de boş gezen,

Serseri tavırlar takınsam da,

Fayda etmiyor hiç bir şey,

İçimdeki acıyı dindirmeye...

Seninle de olmuyor,

Sensiz ise hiç olmuyor,

Bazen ise,

Kendimi damla damla eriyor gibi hissediyorum,

Mecalim kalmıyor,

Galiba ben tükeniyorum...

Bendeki bu hal,

Sensizliğe katlanabilmenin sabrı değil,

Seninleyken,

Sana daha çok uzak kalmanın alameti sanırım...

Çok ihtiyaç duyduğum anlar oldu sana,

Su anda olduğu gibi,

Yani bu satırları yazma gereksiniminde bulunmam gibi,

Benimkisi,

Soğuk bir kış gecesinde soğuk terler akıtmak,

Sıcak bir ağustos sabahında,

Titreyerek üşümek misali...

Göğsüne bırakıp kendimi,

Ölüme kapatır gibi gözlerimi,

Tutarak ellerimle ellerini...

...........yalanmış senden gayrı gerisi...!

bir insanın en zor hali,

en çok söylemek istediği bir şeyi,

ömür boyu içine mahkum etmesiymiş meğer,

sanki delirir gibi ...