Bir Şirin Devamı, Yüce Bir Aşkın Sonu

Hani bir şiir yazmıştım sana.

Hatırlar mısın bilmem ama

Ben çok iyi hatırlıyorum.

Şiir adı aynaydı.......

O şiir tam bizim sevdamızı anlatırdı,

O büyük sevdayı o yüce aşkı,

Ve bizim o büyük sevdanın devamını,

Anlatan bir şiir daha yazıyorum sana.

O yüce sandığım, bitmeyecek diye adlandırdığım.

O sevdaya bir şiir daha...

Hani ayna şiirinde ;

Aynaya baktığımda seni

Sana baktığımda aşkı

Görüyorum diye yazıyordu ya

Şimdi ise aynaya baktığımda

Kendimi görüyorum.

Senden kalan o harabeyi görüyorum

Saç baş dağılmış bir care

Duruyor öyle

Gözlerim aşka bakan o gözlerim,

İhanetti görmüş kanlar içinde

Ne yapsın ki sevilen kalleşse

Dudaklarım çatlamış, yüzüm kızarmış..

Senden kalan anılara sarılmış.

Dağılmışım ihanettin izlerinde..

Seven o yüreğim param parça ellerimde,

Şimdi tamamen bitti diye diye...

Ağlıyor gözlerim, anılarda kalan o gözlere

Kalp kanıyor durmuyor

Her geçen gün aşka ihanetin derinleşiyor..

Zamanla unutulan bende gün geçtikçe büyüyor.

Deprem oluyor ihanetin

Yıkıyor döküyor sağlam bir bina bile kalmıyor.

Kasırgalar kopuyor yüreğimde,

Sessizce bir çığlık vuruyor dilimi

Bitiriyor senden kalan her bir anıyı,

Ve siliniyor senle olan her saniye

İşte bu şiirle tamamen yitip gidiyor

O büyük sevda sadece okuyanlarda

Sen şerefsiz bense sana inan bir aptal

Diye anılıyoruz dilerde,

Zamanla bu şiiri okuyanlarda unutacak

Ama bende ihanetin hiç bir şey unutturmayacak.

Ne zaman ne ölüm ne yaşam

Nede senin yerine geçmek isteyenler.

Unuturamıyacak hiçbir şey ihanetini

Yerine de kimse geçmiyecek...