Bir Söğüdün Gölgesinde

***

seni aradıkça

gecenin en uzun nöbetlerine yazıldım

adım geçti içimdeki isyanda

kalbim bazen bir meydan oldu

dağıtılamayan, susturulamayan

ama kimse görmedi

içimde büyüyen o ağacı

bir salkım söğüt var içimde

dalları suya değecek kadar eğilmiş

yorgun

suskun

rüzgâr esse ilk o ürperir

yağmur yağsa en çok o ıslanır

ve ben

onun gölgesinde çoğaldım yıllarca

kimse fark etmeden

kendime doğru eğildim

soruyorlar bazen

hangi eksiklik böyle ağır diye

cevap veremiyorum

çünkü her cevap

biraz sana

biraz suskunluğuma çıkıyor

gökyüzünden beyaz bulutlar geçiyor

içimde çocuk kalmış bir uçurtma

ipini sana kaptırmış

ellerim boş

ama hâlâ tutuyormuş gibi

bir yanım hep suya baktı

akıp giden hayatlara

ben kıyıda kaldım

sessizce..

beklemeyi öğrenerek

geceleri

yapraklarım dökülür içime

kimse duymaz

ben kendi sesime bile yabancı

bir gül taşıyorum içimde

kırmızı, derin

her yaprağı

gözlerinden kopmuş gibi

ve şimdi

aynı yerdeyim

aynı suskunlukta

bir salkım söğüt gibi

eğilmişim hayata

ne tamamen kırılmışım

ne de doğrulabilmişim

sadece

seni ararken

kendimde kaybolmuşum

sevay