Boğuluyorum Sensizliğe

gözlerim kuytularda hapis yatmakta

ben ise boğuluyorum sensizliğe

yoksun

oysa ben sana emanet etmiştim kalbimi

emaneti geri vermedin

noktalara rağmen

hayatıma virgül bırakıp devam ettim

çünkü sen vardın

ve varsın

ama yanımda yoksun

yokluğunda tüm güller soluverdi

bahar mevsimini geride bırakıp

kış mevsimine merhaba dedim...

biliyorsun bahar kavuşmaya

kuş ayrılığa benziyor

ama ben kışı da kavuşmaya sürgün ettim

öylece kalbimi sana emanet ettim

şimdi ise boğuluyorum sensizliğe

hem de bir kulaç suda...

en son yanımda gidişinde

elinde tutuşturduğun çantaya

senden habersiz yüreğimi koyuvermiştim

sürpriz olsun diye

şimdi o çantayı da rafa kaldırmışsın

oysa yüreğim hala o çantada...

kalbim ise sol cebinde...

tüm her şeyim sen de

ben ise sensizliğe boğuluyorum...