Bu Ṣehir Kalbimi Kiraya Verdi
*
Bu şehir kalbimi kiraya verdi
Anahtarı cebimde değil artık
Sokaklar adımı yanlış söylüyor
Pencereler yüzüme yabancı
Her köşe başında yarım bir hatıra
Bir banka oturmuş susuyor zaman
Adımlarım tanıdık ama ben değilim
Aynalar beni geç tanıyor sabahları
Bu şehir kalbimi kiraya verdi
Üstelik eşyalı
Biraz yalnızlık
Bir kaç kırık akşam
Mum ıṣığında
Duvarda asılı eski bir gülüş
Gidenlerin izi kalıyor kaldırımlarda
Kalanların sesi kısık
Sevgi burada uzun süre durmuyor
Çay bile çabuk soğuyor
Ve ben,
aynı cümlede yaşayıp yaşlanıyorum
“Belki yarın” diye başlayan
Hiçbir yarına varmayan
Bu şehir kalbimi kiraya verdi
Sözleşmesi belirsiz
Ne çıkabiliyorum içinden
Ne de tam yerleşebiliyorum
Kalbim…
Geçici ama yorgun
Bir taşın üzerinde unutulmuş gibi
Kapılar kapanıyor ardımdan
Adımı bilen yok
Duvarlar dinliyor ama cevap vermiyor
Zaman burada hep yarım
Bir ses arıyorum kendime benzeyen
Rüzgâr bile başka dilden esiyor
Kalbim hâlâ kirada
Kirası ödenmemiş umutlardan
Işık var ama yol yok
Umut tabelaları sökülmüş
Her gün biraz daha eksiliyorum
Bu şehir ateşi seviyor
Külümü bile geri vermiyor bana
Rehin tutuluyorum
Sevmenin faizi ağır burada
Geç kalmışlıkla ödeniyor
Ben fazlayım bu Ṣehirde
sevay