Çaresizliğimin En Soğuk Mevsimi

Aynadaki yüzler

hiç mi tanıdık değildir insana.

hiç mi anımsatmaz kendi çizgilerini...

Beyhude bir geleceğe

gözüm kapalı sereserpe yürüyorum.

Her geçen gün artan nöbetler içinde...

Saniyelere özlem bir yelkovan...

Yelkovana hasret

Ateş ortasında kalmış bi akrebin izindeyim anbean...

Geçmiyor işte

sensiz,

bu dilsiz zaman...

hep aynı nakaratta tekerrür ediyor acılarımı ve

açlığımın en iştahlı eylemi oluyor sevgiye dair..

Gece çökünce sol yanıma

Durgun sularına aldandığım Karadeniz'im...

Çaresizliğime en soğuk mevsim...

Erzurum'a İzmir sıcaklığıyla bakan

gözlerim oluyorsun

Sonra sen oluyorum...

Ben oluyorum...

Olmuyor.

yine

Eritemiyorum

kar kaplamış dağlardaki buzulları...

Çığ düşüyor aklımın ahşap odalarına...

üşüyorum.

donuyorum.

Yıkılıyorum

Kaybediyorum...

Kaybediyorum,çünkü sen benim

en şiddetli savaşlarımda savunmasız kalmış

en çaresiz cephem...

Sen benim;

Kırık dökük bir sandalda parçalanmış

kolsuz bacaksız ve zayıf düşmüş

sarhoş bedenimdin

Taarruza geçemediğim...

Sınırlarımı aşıp bir türlü kurtulamadığım,

yaralı ve düşman eline esir düşmüş

gururlu yanımdın.

Ben.

Sende var olma mücadelesi veren adam...

Ben sende ;

ameliyat masasındaki umutsuz bir kalp hastasının

kapı önü bekleyen çaresiz babasıydım...

Hep acı haberle kestin umudumu şah damarından.

Şimdi çek fişi öyleyse...

Umut yok dedin...

Sana bağlı,yatalak bir hayatı istemiyorum...

Aklım yerinden oynadı...

Ümidim..

Kalmadı artık !

- Bazıları gidişi başlangıç sanır kendine...

Ama onlar

Asla bilemeyecekler,

neleri bitirdiler,gittikleri yerde ...