Ceviz Ağacı

hazirandı gölgene sığındım ey ceviz ağacı

gölgesi bir hoş eder derlerdi de inanmazdım

ah yıkılası ağaç gölgendeymiş acı

sen yeşil yeşil sararken bedenimi

çoktan siyahlara büründü ruhum

ah kuruyası ağaç bilsen kimi kaybettim kimi?

sarılsamıydım ölene dek dalına yaprağına

umut devşirip ebede kadar

ya da hiç düşmeyeydim gölgeden kucağına

tek meyven oldu sızlayan yüreğim

başka yürek yakma artık ne olur

yoksa her derdi senden bileceğim

elemler dökülürmüş meğer dallarından

ben de toplamışım huzur sanıp

habersizce herşeyden habersizce yarından

hazirandı gölgene sığındım ey ceviz ağacı

bir ağacın altında bu kadar da durulmazdı ya

ah kesilesi ağac gölgendeymiş acı...