Ceylan Gözyaşı

Ceylanlar ağlıyordu

Sen giderken

Gökyüzünün rengi değişmiş

Toprak çamura dönmüş

Her şey varlık ile yokluk arasında bir yerdeydi

Ardından havaya karışan

Defne kokusu vardı sadece

O an kendimden geçtim ölürcesine

Yaşamak ve ölmek arasında bir yerdeydim

Belki de düştüm sadece

Bildiğini fark edince sevgiyi

Düştüm sesinin geldiği yöne doğru

Ve hiç durmadan

Seni düşündüm biraz hüzünle.

Neden geç geldin bu yaz

Sırılsıklamdım gecelerde

Yalınayak yürüdüğün yollarda

Üşüdüm durdum hep

Yollarını gözleyerek

Bir daha gitme uzaklara

Ağlamasın bir Ceylan bile.

18.05.2009

Şanlıurfa