Çocuk

-Ağıt-

Çamurların içine bulanmış,

Sadece yüzü ışıldayan bir çocuk,

Gözleri mavi,

Dudakları dolgun,

Bir kolu yerin dibine batmış,

Ölümü kucaklamış,

Anne!

Kolum nerde?

Üstüme yağan bu kurşunlar ıslatmıyor bedenimi,

Ve çamur kokmuyor avuçlarım,

Senin bir gözün nerde anne!

Bu uçaklar benim uçurtmalarım değil,

Renkleri dilediğim renkler değil,

Bu bombalar rüzgâr gibi esmiyor,

Havalanmıyor uçurtmalarım.

Babamın başı neden yerde anne,

Vücudu neden ağırlaşmış,

Neden kalkmıyor yerden,

Kurtarsın beni bu bataklıktan,

Kolum çamura saplandı,

Gücüm yok benim anne!

Şu bacası tüten ev bizim değil miydi?

Neden yerle bir olmuş,

Pencerende açan menekşelerinde ölmüş anne,

Dudaklarını ıslatma!

Başımı gövdene yasla anne,

Bana çocukların ölmediği masallar anlat,

Bu ilahi güç göğe saklayacak bizi,

Biliyorum,

Güneş doğmayacak kentimize,

Üzülme!

Cennet'in nehirleri yıkayacak bedenimizi,

Asma yüzünü yere,

Babamın kanatları saklayacak bizi.

/İçime gömüldüğüm An'dır dedi adam,

Kalem kâğıda küstü,

Islak çocuklar dökülüyor dudaklarından,

Kalem karalamıyor umutlarını,

Lütfen!

Başını yere eğme/

Çocukların ölmediği bir masal da uyumak istiyorum.