Diakronik Söylem
G/üzdü gözlerinde büyüyen yabancı bakışlar...
Kimeydi o sözlerin,
O buz tutan cevaplar?
/ben sadece seni özlemiştim,sen farkında bile değildin/
ve ayrılığı bana terkedip gittin...
Aşkı bir şarkının nakaratına sığdıracak kadar
Bu yüzsüz ayrılığı gözlerimden okutacak kadar
Sessizliktin !
Görme !
Suları yanacak denizler biriktiriyorum gözbebeklerimde
Ve bütün gitmeleri kendime satıyorum sustuğum ayrılık gişelerinde...
Saçma sapan sebeplerim oluyor sessizliğime
Görme !'
Zifir kaçıyor gözlerimin ferine !
Hangi cümlede okusam adını
Yüklemi yabancı kalıyor kimliğime
Sen görünmüyorsun gözlerime...
Zamanın altını üstüne getirsem de nafile
Mağlubum işte !
Bu kara düşünceleri kim sokuyor
Allak bullak fikrime
Bilme !
Birbirinden habersiz ulaklar gönderiyorum gözlerinin g/izlendiği yerlere
İadeli bir sızıyım işte
Kimselere söyleme !
Lehçesi unutulmuş şiirler gibi evrensel bir k/ayıp oluyor sözcüklerim
Varlığın yüz çevirirken varlığıma
Yokluğun konu oluyor söylemlerime
Susmama ihtimal verme !
Yokluğunun istilası yakışmıyor yüreğime
Gel de günü geceye teslim etme !
Mecbursun işte
Söyle !
Ayrılığını bana terkedip gittin de bedenin nerede ?
Susma
Gençliğimin satırlarında kanayan adam,
Söyle
Ruh gibi yaşanır öyle ?
Ellerin nerede,
Gözlerin kiminle,
Tenin değiyor mu başka tenlere ?
Sen aynalara itimat etme !
Gel,
Beni dinle...
Bak halâ
Gözlerin gözlerimde
Ellerin avuçlarımın üşümelerinde
Ve her sabah tenini giyiyorum
Yalnızlıktan nasır tutmuş tenime !
(gel ve ruhunu kavuştur bedenine...)