Dibe Vuruş

-Herkesin bir hikayesi vardır,

Zamanın sustuğu yerde başlayan-

Ey şair!

Tut ucundan yalnızlığın

Paylaşalım,

Akşamın kızıl bakışlarından düşen hüzünleri.

Aklın sapağından geçtim,

En kestirme yolu bularak

Lâkin senden geçemedim-

Nâr topladık, hayatın rüzgârlı bahçesinde

Çiçeklerle öpüşen güneşe gölgeydi,

Çınara tırmanan sarmaşık.

Yağmurun yırtık hırkasında, kırk hüzün yamasıydık

Yüreğin doğusunda bekledi yağmur kuşu/ yedi mevsim

Yedi, tüketti yıllarımızı içimizdeki kurt.

Kursağımızdaki sevinçler yarım.

Koşan zamana kanıt aynadır

Yalana

İnkara baş vurma!

Bir zamanlar güneşle yıkanan hazirandık.

Uyanmıştı çerağ

Karanlıklar yol vermişti aydınlığa.

Öncelenen izlek şiiri üzerse,

Söküp atmalı tümceleri.

Sefil yalnızlığa dur diyerek

Cüretli acılara yüz vermemeli.

Sorgular

Sürgünler

İsyanlar

Yıldırmamalı seni

Şimdi ömrümüz, ümitsiz bekleyişlere gebe

Kıyılarımız baştan ayağa keder

Yamuk yumuk yalnızlığımıza

Eciş bücüş gecelerimiz eşlik eder

Saçı sakalına karışan derviş:

Tanrıyı yaşatan insandır, içindeki cam fanusta

İçindeki isyanı bastır

Çünkü sen

Acılarla sınanan küçük bir noktasın dedi

İçinden gelen sesi, nefesini tutarak dinle!

Meridyensiz dünyanın beline sar, sabır kuşağını

Dövülen bakırın gözyaşlarını sil

Ödünç al güneşi bir günlüğüne

Son isteğini söyle şah damarındakine!

Rivayet odur ki,

Şehrin kaburga kemiğinden doğan azize

Şiirle bağlandığı

Göbek kordonu kesilince

Ayağında taş

Kıyıya vurmuş bir gece...